Sorry Joost

Eerder gepubliceerd op www.broadcastmagazine.nl

nachtwachtEnkele maanden geleden mochten tekeningen van mijn dochters (drie en zes jaar) in het kader van een cultuurproject een paar dagen in het Rijksmuseum hangen. Uitingen van hun onbekende handen tussen de Rembrandts en Vermeers. Ze glommen van trots. Deze week voelt papa zich zo. Waarom mag ik in vredesnaam deze rubriek vullen?

U kent mij waarschijnlijk niet. Ik ben geen directeur van een vooraanstaande instituut laat staan een Vermeer of Rembrandt in uw vakgebied. Ik ben een versnipperd werkende mediaondernemer. Generalist met passie voor (corporate) communicatie en media. Ik weet van bijna alles iets en van niets alles.

Er zijn in omroepland met name specialisten. ‘Vermeers’ en ‘Rembrandts’ die ook bijna niemand kent. Mensen met een waanzinnig goed gevoel voor onderwerpkeuze, kadrering, kleur of geluid. Vroeger stonden al die kunstenaars op de aftiteling. Angst voor zappen vóór het reclameblok bestond niet. De maximale eer die die kunstenaars nu af en toe krijgen, is een tickertape die zo hard door het beeld raast dat deze op de gemiddelde Mediamarkt aanbieding te zien is als een witte veeg. Die veeg symboliseert voor mij de toenemende vluchtigheid waar geen markt onder druk aan ontkomt. Lineaire televisie is zo’n markt.

Vandaag werk ik met editor Joost van Oord aan een promo van een door mij bedacht televisiespel. iNSTiNCT! The People Game. De promo, bedoeld voor The Wit tijdens MIPCOM in Cannes, mag maximaal 120 seconden duren, geen frame langer. Joost en 45 andere Vermeers en Rembrandts die meewerkten, zijn niet te zien en worden niet genoemd. Sorry.

Taco Jelgersma